Drift
I’m not walking through Venice.
I’m drifting across it.
The vaporetto rocks gently beneath me; my body still belongs to the earth, yet it feels as though it has forgotten its own weight.
Gravity hasn’t let go of me.
It has simply loosened its grip.
For the first time, it feels as though I have nowhere I need to be.
Sugar slowly dissolves on my tongue.
The salt carried by the sea brushes against my lips.
Two flavors that should never belong together meet quietly inside the same body.
I can’t remember when it began. One day I simply noticed it was always there—with me while daydreaming, in moments of joy, and even when my heart ached. A small pink strawberry gummy melting on my tongue… a quiet gesture of consolation exchanged between myself and the world.
The water flows.
So do I.
We glide through narrow canals. Green water washes against centuries-old stone facades. Moss, salt, and dampness merge into a single scent. The windows seem to have been waiting for this same light for hundreds of years.
A red balloon rises into the sky.
It isn’t in a hurry.
It doesn’t feel the need to explain where it’s going.
It simply rises.
As I watch it drift upward, something I’ve been holding onto for far too long quietly begins to loosen inside me.
A fine drop of water leaps from the bow of the vaporetto and lands on my shoulder. Slowly, it finds its own path across my skin. It lingers for a moment in the curve of my collarbone before slipping gently toward my chest. The sun warms it softly. As the salt dries, it leaves behind an invisible trace.
I don’t wipe it away.
I simply remain inside my body.
It is an intimacy that needs no witness.
The wind recognizes my hair.
The water touches my skin.
The sun settles gently on my shoulders.
An old agreement between myself and the world—one that never needed words—quietly returns.
We round another bend in the canal.
A window stands slightly open.
From somewhere inside, the sound of a viola spills onto the water. The waves carry it away without effort. Sunlight pauses in the shadows of ancient walls.
Even the light isn’t rushing.
Neither am I.
For the first time, my thoughts aren’t chasing after me.
They simply come and sit beside me.
The stories I’ve lived through appear one by one.
They ask for no explanations.
They demand no answers.
They simply exist.
And the moment I stop trying to change them, they quietly begin to change places.
Just then, a thought I once encountered in Virginia Woolf’s writing returns to me.
The delicate veil that settles over ordinary days parts without warning.
The water is the same.
The stone is the same.
The canal is the same.
Yet I have quietly shifted, without ever leaving where I stand.
The salt dries on my skin.
The gummy has long since disappeared.
The red balloon has dissolved into the blue of the sky.
The sound of the viola slowly fades between the canals.
None of it is truly gone.
It simply keeps flowing.
As Virginia Woolf once wrote,
“Arrange whatever pieces come your way.”
The vaporetto reaches the shore.
My feet touch the stone.
But the water doesn’t stay behind.
Venice continues to flow within me.
Akış
Venedik’te yürümüyorum.
Suyun üzerinde akıyorum. Vaporetto hafifçe salınıyor; bedenim hâlâ yeryüzüne ait ama ağırlığını unutmuş gibi.
Yerçekimi beni bırakmıyor; yalnızca üzerimdeki hükmünü yumuşatıyor. İlk kez hiçbir yere yetişmem gerekmiyormuş gibi geliyor.
Şeker dilimde usulca çözülüyor.
Denizden gelen tuz dudaklarıma değiyor.
Birbirine hiç benzemeyen iki tat aynı anda aynı bedende buluşuyor.
Ne zaman başladığını hatırlamıyorum. Bir gün fark ettim; hayal kurarken de benimleydi, bir sevincin içinde de, canım acırken de. Dilimde usulca eriyen çilekli pembe bir jelibon… Dünyayla aramda sessizce gidip gelen bir gönül alma biçimi.
Su akıyor.
Ben de.
Dar kanalların arasından geçiyoruz. Suyun yeşili yüzyıllık taş cephelere vuruyor. Nem, yosun ve tuz aynı kokuda buluşuyor. Pencereler, yüzyıllardır aynı ışığı bekliyormuş gibi sessiz.
Gökyüzünde kırmızı bir balon yükseliyor. Ne telaşı var ne de yönünü açıklama ihtiyacı. Sadece yükseliyor. Gözlerim onu izlerken içimde uzun zamandır sıkı sıkıya tuttuğum bir şey gevşiyor.
Vaporettonun ucundan sıçrayan ince bir damla omzuma dokunuyor. Sonra tenimde ağır ağır yolunu buluyor. Köprücük kemiğimin kıvrımında kısa bir an oyalanıyor, ardından göğsüme doğru süzülüyor. Güneş onu usulca ısıtıyor. Tuz kurudukça tenimde görünmeyen bir iz bırakıyor.
Elimi uzatıp silmiyorum.
Bedenimin içinde sessizce duruyorum. Kimsenin bakışına ihtiyaç duymayan bir yakınlık bu. Rüzgâr saçlarımı tanıyor, su tenime değiyor, güneş omuzlarıma yerleşiyor. Dünyayla aramda söze ihtiyaç duymayan eski bir anlaşma yeniden hatırlanıyor.
Dar bir kanalın kıvrımından geçiyoruz. Bir pencere aralık kalmış. İçeriden yükselen viyolanın sesi suya düşüyor. Dalgalar onu usulca alıp taşıyor. Güneş eski duvarların gölgelerinde soluklanıyor. Işık bile acele etmiyor.
Ben de etmiyorum.
Düşüncelerim ilk kez peşimden koşmuyor.
Yanıma oturuyorlar.
İçinden geçtiğim hikâyeler tek tek beliriyor. Ne hesap soruyorlar ne de açıklama bekliyorlar. Sadece varlar.
Onları değiştirmeye çalışmadığım anda, usulca yer değiştirmeye başlıyorlar.
Tam o sırada, yıllar önce Virginia Woolf’un satırlarında karşılaştığım o düşünce yeniden beliriyor.
Günler birbirine benzerken üzerimize kapanan ince perde, hiçbir uyarıda bulunmadan aralanıyor.
Su aynı su.
Taş aynı taş.
Kanal aynı kanal.
Ben durduğum yerde, usulca yer değiştiriyorum.
Tuz tenimde kuruyor.
Jelibon çoktan erimiş.
Kırmızı balon gökyüzünün mavisinde görünmez olmuş.
Viyolanın sesi kanalların arasında yavaşça uzaklaşıyor.
Hiçbiri kaybolmuyor.
Yalnızca akmayı sürdürüyor.
Virginia Woolf’un dediği gibi,
“Arrange whatever pieces come your way.”
Vaporetto kıyıya yanaşıyor.
Ayağımı taşa basıyorum.
Su geride kalmıyor.
Venedik içimde akmayı sürdürüyor.